در آسمان تو پرواز می کنم

عصری غمگین و غروبی غمگین تر در پیش

من بی زار  از خود و کرده خویش

دل نامهربانم را بر دوش می کشم

تا آنسوی مرزهای انزوا پنهانش کنم

در اوج نیزار های پشیمانی

و ابرهای سیاه سرگردان که با من از یک طایفه  اند

سلام می گویم

تو باور نکن اما من عاشقم

رفتن دلیل نبودن نیست

در غروب آسمان تو شاید

در شب خویشتن ، چگونه بی تو گم شوم

تو را تا فردا تا سپیده با خود خواهم برد

وبا یاد تو،و با عشق تو خواهم مرد 

تو باور نکن، اما من عاشقم

رفتن... دلیل نبودن نیست

                                مسعود فرد منش